Tagi

, , , , , , , , , , , , ,

NSM2Obok wezwania do pokuty, poświęcenie jest kluczowym składnikiem Orędzia fatimskiego. Tak o tym pisze siostra Łucja:

„Nasz dobry Pan pozwoli się obłaskawić, ale z żalem i goryczą skarży się na niewielką liczbę dusz w Jego łasce, które są chętne wyrzec się tego, czego wymaga od nich stosowanie się do Jego Prawa.”

W 1943 roku w okresie Wielkiego Postu siostra Łucja tak pisała do biskupa Gurzy:

„Oto pokuta, o jaką prosi teraz nasz dobry Pan: są nią zwykłe wyrzeczenia, do których powołany jest każdy, kto chce zachowywać przykazania i prowadzić życie sprawiedliwe. Jezus prosi, by wszyscy zostali o tym powiadomieni, gdyż wielu myśli, że słowo pokuta oznacza wielką surowość i, nie odnajdując w sobie siły czy gotowości, traci odwagę i popada w letniość i grzech. W miniony czwartek, o północy, gdy za zgodą moich zwierzchników przebywałam w kaplicy, nasz Pan powiedział do mnie: Wyrzeczenia, o jakie wszystkich proszę, to wypełnianie obowiązków stanu i zachowywanie moich przykazań. Oto pokuta, jakiej oczekuję i wymagam.

(…)

Matka Boża przybyła, by dać światu pokój, a fundamentem pokoju jest łaska. Wojny są karą za grzechy świata. Jedynie łaska czyni człowieka miłym Bogu. Tylko dzięki oświetleniu nią duszy człowieczej możliwy jest pokój między Bogiem a człowiekiem. A gdy między Bogiem a człowiekiem zapanuje pokój, Maryja nagrodzi nim cały świat.

By wytrwać w pokoju i łasce Bożej, nie wszyscy muszą poświęcać się tak heroicznie, jak dzieci z Fatimy, ale wszyscy muszą koniecznie wypełniać właściwe im obowiązki stanu. Często bywają one nużące i trudne, ale właśnie dzięki temu zmieniają się w pokutę i wyrzeczenie. „Wyrzeczenia, o jakie wszystkich proszę, to wypełnianie obowiązków stanu i zachowywanie moich przykazań. Oto pokuta, jakiej oczekuję i wymagam.”

W Dobrej Nowinie nasz Pan nazywa obowiązki stanu codziennym krzyżem. „Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje.” (Łk 9, 23). Zasadnicza w życiu Chrystusa była Jego głęboka miłość do Maryi, Jego Matki. Prawdziwy wyznawca Chrystusa musi więc podzielać tę miłość i dowodzić swego oddania Maryi codziennym odmawianiem różańca. Każdy, kto z nabożeństwem, modląc się, przesuwa paciorki różańca, jest miły Bogu i otrzymuje Jego łaski. To różaniec daje Maryi nową moc ścierania głowy Węża i niszczenia mocy zła w świecie.

Komunia święta wynagradzająca jest również wymagana dla wypełnienia osobistego poświęcenia się Matce Bożej. To nie przypadek, że nasz Pan zażądał Komunii świętych wynagradzających w nabożeństwie pięciu pierwszych sobót miesiąca niemal tymi samymi słowy, jakich użył, objawiając się świętej Małgorzacie Marii Alacoque, podczas ustanowienia nabożeństwa pierwszych piątków miesiąca. Chrystus pragnie, by nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi stało się tak powszechne, jak nabożeństwo pierwszych piątków.

 

Ks. Jan de Marchi, Fatima historia prawdziwa. Pełna relacja objawień fatimskich, Warszawa 2019, str. 170-172.

*tytuł Juan Arecharaleta