Tagi

, ,

madonna-and-child-with-st-francis-and-the-donor-fra-jacopo-da-montefalco-left-and-st-bernardino-1452

      Wielki ten czciciel N. P. Maryi urodził się r. 1380 w Massa we Włoszech, lecz wkrótce rodzice jego przenieśli się do Sienny i tu pomarli, zostawiając 7-letniego chłopczynę na opiece krewnych. Wychował się Bernardyn i kształcił w Siennie, zstąd więc jego przydomek.

 

 

– Pilnym był i zdolnym, wiec posyłano go do szkół. Już w młodości zauważono, że Bernardyn szczególniejsze miał nabożeństwo do N. P. Maryi, i czułe serce na nędzę ludzką. Skromny i niewinny szanowanym był już na ławie szkolnej przez kolegów. Gdy go zdaleka spostrzegli przerywali swe puste rozmowy ostrzegając się: Cicho! Bernardyn idzie!

 

– Gdy nauki pokończył przystał do bractwa N. P. Maryi opiekującego się pielgrzymami. Teraz miał więcej sposobności do pracy nad własnem uświętobliwieniem, i do spełniania miłosiernych uczynków. Sypiał na ławie nierozebrany, nosił włosiennicę, nie jadał mięsa tylko owoce i jarzyny, i modlił się codziennie kilka razy przed obrazem Matki Boskiej. – W r. 1400 ogłosił papież miłościwe lato. Mnóstwo pielgrzymów idąc lub wracając z Rzymu otrzymywało gospodę w Siennie, niektórzy zaś chorzy umieszczeni bywali w szpitali bractwa N. P. Maryi.

Teraz dopiero ofiarność swą okazał Bernardyn, zdrowym i chorym cały dzień usługując. – W r. 1402 wstąpił do zakonu św. Franciszka w Siennie. Tutaj szybkie robił postępy w cnocie i naukach. Kaznodzieją był wymownym i gorliwym misjonarzem. Obszedł całe Włochy i nawrócił mnóstwo dusz zbłąkanych do Chrystusa. Nazywano go „Serafickim Pawłem”.

– Raz wśród rozmyślania ukazało mu się Imię Jezus na słońcu. Odtąd na kazaniach głosił cześć dla Imienia Jezus, i obrazy jego rozszerzał między wiernymi. Zamianowany generalnym wikarym dla zakonu franciszkańskiego we Włoszech przykładem swym i wymogom nakłonił wiele klasztorów do obostrzenia życia i przyjęcia Reformy w pierwotnym duchu św. Franciszka.

Obserwantami, lub Bernardynami zwali się odtąd zakonnicy, którzy przyjęli reformę św. Bernardyna. – Ofiarowano mu kilkakrotnie godność biskupią, lecz z pokory nigdy jej nie przyjął. Po 40- letniej pracy zmarł 20 maja 1444 r. w Akwila.

Papież Mikołaj V. policzył go w poczet świętych 1450 r.

 

Punkta do rozmyślania.

Nabożeństwo do N. P. Maryi, to jeden ze znaków przeznaczenia do nieba. Dlatego to widzimy, że święci pańscy modlili się gorąco do Maryi, chwaląc Ją i uwielbiając.

Kto wiernie służy N. P. Maryi, temu ona przysłuży się u Syna po śmierci; a częstokroć już tu na ziemi płaci hojnie łaskami swym czcicielom.

Prawdziwy czciciel Maryi nie tylko modli się do Maryi, zachowuje jej posty, spowiada i komunikuje się w jej święta, – on przedewszystkiem nasladuje jej cnoty, pozbywa się grzechów i nałogów, poprawia swoje życie i dąży do doskonałości. – Czy takim jesteś czcicielem N. P. Maryi.

 

MODLITWA

Św. Bernardynie Seneński, gorliwy czcicielu N. P. Maryi, dopomóż nam do tego twą świętą przyczyną, abyśmy cnoty twe naśladowali. Niech u nas cześć i miłość ku N. Matce Bożej z dniem każdym się utrwala i pomnaża, a Jej opieka niech nas zawsze otacza. Amen .

 

Miesięcznik franciszkański, rok XXVII, maj 1934, nr. 8, str. 343-344.

Reklamy