Tagi

, , ,

Teologiczne powody, dla których Leon XIII cały rodzaj ludzki poświęcił Boskiemu Sercu Jezusa, stały się podstawą do encykliki Piusa XI z 1925 r., mocą której zostało ustanowione święto Chrystusa-Króla.

116 lat temu Ojciec św. Leon XIII poświęcił siebie i cały rodzaj ludzki Najświętszemu Sercu Jezusa.

Ziarnko gorczycy

     „Królestwo niebieskie podobne jest ziarnu gorczycznemu. Jest ono bardzo małe, ale kiedy urośnie, staje się drzewem, tak iż ptaki mieszkają na gałązkach jego”. Przypowieść Chrystusowa o ziarnie gorczycy bezpośrednio odnosi się do Kościoła i jego rozwoju. Z małego ziarnka – bo zaledwie z kilkudziesięciu uczniów – rozrósł się Kościół Chrystusowy w olbrzymie drzewo dokoła którego dziś skupia się 400 milionów wiernych. Lecz idea tej przypowieści spełnia się w każdym dziele bożym. A do tych dzieł, które z ziarna gorczycy wyrosły w wielkie drzewo, należy poświęcenie rodu ludzkiego Najśw. Sercu Jezusa.

 

Pierwsza myśl

      Wybrana służebnica Chrystusowa, św. Małgorzata Maria, pierwsza wraz z swym przewodnikiem duchowym, bł. Klaudiuszem de la Colombière, poświęciła się Najśw. Sercu Jezusa. Poświęcenie zaś tego rodzaju uważała za jedną z istotnych praktyk czci i nabożeństwa do Serca Jezusowego. Oświadczała też, że takiego poświęcenia się żąda sam Pan Jezus. Oto co napisała do Matki Marii Fr. de Saumaise: „Uczyniłaby Matka rzecz bardzo miłą Bogu, gdyby się poświęciła i oddała całkowicie Boskiemu Sercu… Oto rzecz, której moim zdaniem domaga się Boskie Serce, by doprowadzić do doskonałości i pomyślnego kresu dzieło naszego uświątobliwienia.”
Za przykładem św. Małgorzaty i bł. Klaudiusza coraz więcej osób zaczęło się poświęcać Boskiemu Sercu Jezusa. Były to jednak poświęcenia się prywatnie, jakie i dzisiaj są praktykowane jako poświęcenie osobiste.

 

Poświęcenia się publiczne

 


Pierwsze publiczne, pod kierunkiem władzy kościelnej, poświęcenie się Sercu Jezusa odbyło się w Marsylii 1 listopada 1720 r. podczas ekspiacyjnego nabożeństwa na uproszenie oddalenia od miasta zarazy. Poświęcenia miasta i diecezji dokonał ks. biskup de Belsunse. Boskie Serce Jezusa, aby zaznaczyć, że poświęcenie to mile przyjęło, oddaliło zarazę od miasta. Za przykładem Marsylii poszły i inne miasta sąsiednie, jak: Aix, Avignon, Toulon.

 
W następstwie tych pierwszych publicznych poświęceń idea św. Małgorzaty, żeby wszystko Boskiemu Sercu Jezusa poświęcić, coraz bardziej się rozszerzała, a zarazem zaczęto ją uważać za jedną z istotnych praktyk nabożeństwa. Wkrótce doszło już do tego, że pod koniec soboru watykańskiego zebrani biskupi i przełożeni zakonów przedłożyli papieżowi Piusowi IX prośbę, aby cały Kościół poświęcił Najśw. Sercu Jezusowemu. Na razie prośba została bez odpowiedzi. Jednak myśl takiego poświęcenia zakorzeniała się coraz głębiej, a w latach następnych coraz to nowe prośby przychodziły do papieża, aby Kościół poświęcił Sercu Jezusa. Najgorliwszym apostołem ten idei był francuski jezuita O. Henryk Ramière, dyrektor Apostolstwa Modlitwy. On też w kwietniu 1875 r. przedstawił papieżowi prośbę podpisaną przez 523 biskupów, aby w bieżącym roku, jako w dwóchsetną rocznicę wielkiego objawienia Serca Jezusowego św. Małgorzacie, poświęcił Rzym i świat cały Sercu Jezusa, a zarazem zarządził, aby w tym samym dniu razem z nim poświęciły się Sercu Jezusowemu wszystkie diecezje, parafie, zgromadzenia zakonne i wszelkie organizacje katolickie.

 
Jednak i teraz nie doszło całkowicie do takiego uroczystego poświęcenia, jakie O. Ramière proponował we wspomnianej prośbie biskupów. Pius IX odniósł się wprawdzie bardzo życzliwie do prośby biskupów, atoli nie wydał urzędowego zarządzenia na tego rodzaju publiczne poświęcenie, przez niego samego dokonane. Polecił natomiast Kongregacji Obrzędów wydać odpowiedni akt poświęcenia, który sam potwierdził i zalecił go wszystkim, co pragną poświęcić się Boskiemu Sercu Jezusa.

 
Idea więc powszechnego i publicznego poświęcenia się Sercu Jezusowemu poszła wielki krok naprzód. Już nie poszczególni biskupi, ale sama Głowa Kościoła zachęca wszystkich, aby się poświęcili Sercu Jezusowemu. Wedle życzenia papieża dnia 16 czerwca 1875 r., w dwusetną rocznicę wielkiego objawienia, jakie miała św. Małgorzata w Paray, w niezliczonych świątyniach na całym świecie oddawano się Najśw. Sercu Jezusa jednolitym aktem, przez papieża zatwierdzonym. Jednak poświęcenie to, chociaż było publiczne, trzeba uważać jeszcze za cząstkowe, a nie powszechne. Chociaż bowiem dokonywane było w tysiącach kościołów, to jednak w akcie swoim nie obejmowało całego Kościoła, a tym bardziej całej ludzkości, o co najbardziej chodziło w prośbie przedstawionej przez ks. Ramièra. W każdym kościele poświęcano publicznie tylko siebie samych, co było też wyrażone w samym akcie: „O Jezu… upadłszy do stóp twoich… poświęcam siebie ze wszystkim twemu Najśw. Sercu.”

 

Poświęcenie rodzaju ludzkiego

       W czerwcu 1898 r. papież Leon XIII otrzymał list z Portugalii od Marii Droste-Vischering, przełożonej domu Dobrego Pasterza w Porto. W liście tym siostra Maria w prostych słowach, powołując się na rozkaz Chrystusa, prosi papieża, aby cały świat Najśw. jego Sercu poświęcił. Papież zostawił list bez odpowiedzi. Po upływie pół roku otrzymał drugi list od Marii Droste, pisany, jak podkreśla, „z wyraźnego rozkazu Chrystusa i za zgodą spowiednika”. Po raz drugi zakonnica domaga się od papieża, aby poświęcił Boskiemu Sercu Jezusa całą ludzkość i zaznaczam że mimo ciężkiej choroby, z której dopiero co wyszedł, Pan Jezus przedłuży jego życie, aby mógł tego dzieła dokonać. Papież dla pewności, czy można do tego wezwania przykładać jaką wagę, kazał kardynałowi Jacobiniemu zasięgnąć wiadomości o autorce listu. Stwierdzono, że jest to osoba zasługująca na wiarę. Objawienia jej, na które się powołuje, nie mogą być zmyślone. Jednak papież do tak wielkiego aktu nie chciał przystępować dla tego tylko, że zakonnica takie miała objawienie. Stąd kazał kardynałowi Mazzelli, który tą sprawą się zajmował, „zostawić list na boku”, a zabrać się do teologicznego zbadania słuszności całej sprawy poświęcenia. Po przedyskutowaniu sprawy przez teologów papież dekretem z 2 kwietnia zapowiedział, że zamierza Boskiemu Sercu Jezusa cały świat poświęcić. W niecałe dwa miesiące później, bo 25 maja ukazała się zapowiedziana encyklika o poświęceniu ludzkości Sercu Jezusowemu.

 
Ten najwyższy hołd, pisze Leon XIII, należy się Chrystusowi dla dwóch powodów: 1) Chrystus jest Synem Boga, jako zaś Syn ma wszystko wspólne z Ojcem, zatem i rządy nad ludzkością. Stąd Ojciec Przedwieczny mówi do Chrystusa: „Tyś jest Synem moim… żądaj ode mnie i dam Ci narody w dziedzictwo twoje” (Ps. 2). I sam Chrystus zaznacza, że jako Synowi dana jest wszelka władza na niebie i ziemi, stąd jemu wszyscy podlegają – chrześcijanie i poganie.

 
2) Chrystus jest równocześnie Odkupicielem ludzkości; samego siebie dał na odkupienie wszystkich, stąd i chrześcijanie i poganie do niego należą.

 
„Do tych dwóch tytułów władzy nad nami, pisze dalej papież, pozwala nam Chrystus dołączyć dobrowolnie trzeci… poświęcenie się. Poświęcić się zaś jemu – oznacza pokazać, że uznajemy i przyjmujemy jego panowanie. A ponieważ Najśw. Serce jest symbolem i żywym obrazem nieskończonej miłości Jezusa Chrystusa, która nas pobudza do wzajemności pożądaną jest rzeczą najzupełniej poświęcić się temu najdostojniejszemu Sercu. A zatem wzywamy wszystkie osoby znające i miłujące Boskie Serce do wykonania tego aktu poświęcenia… Nie zapominamy też o tych nieszczęśliwych, którym prawda chrześcijańska nie zaświeciła. Jesteśmy przedstawicielem tego, który przelał krew swoją dla zbawienia całego rodzaju ludzkiego… stąd i ich usilniej polecamy Najśw. Sercu Jezusa i temu Sercu ich poświęcamy.”

 
Do encykliki papież dodał sam akt poświęcenia i zarządził, aby w uroczystość Najśw. Serca, którą z piątku przeniesiono na niedzielę, wszyscy razem z nim, jako Głową, poświęcili siebie i cały rodzaj ludzki Sercu Jezusowemu. Tak z małego ziarna, które rzucili: św. Małgorzata i bł. Klaudiusz, wyrosło wielkie drzewo poświęcenia rodu ludzkiego, dokonane przez papieża 11 czerwca 1899 r. Ponieważ zaś w krótkim czasie miedzy wydaniem encykliki a terminem poświęcenia zarządzenie papieża nie doszło do wszystkich kościołów, przeto Kongregacja Obrzędów nakazała to poświęcenie powtórzyć w r. jubileuszowym 1900.

 
Teologiczne powody, dla których Leon XIII cały rodzaj ludzki poświęcił Boskiemu Sercu Jezusa, stały się podstawą do encykliki Piusa XI z 1925 r., mocą której zostało ustanowione święto Chrystusa-Króla. Dla zaznaczenie zaś, że te dwa święta – Chrystusa-Króla i Najśw. Serca Jezusa – wzajemnie się uzupełniają, nakazał akt poświęcenia rodu ludzkiego Najśw. Sercu Jezusa corocznie powtarzać w święto Chrystusa-Króla.

 

Święta rocznica

Zbliża się 50-ta rocznica tego wielkiego aktu, który Leon XIII nazwał największym wydarzeniem za jego pontyfikatu. Jako katolicy musimy tę rocznicę obchodzić godnie i ze świadomością jego doniosłości. W akcie tym bowiem Leon XIII ukazał zbawienie chorej i cierpiącej ludzkości. „Oczom wszystkich, pisze ten papież w encyklice, ukazuje się inny znak, inna wróżba boża – jaśniejące promiennym blaskiem Najśw. Serce Jezusa… W nim to mamy złożyć wszystkie nadzieje, od niego wypraszać sobie ratunek i spodziewać się zbawienia”.

Ks. PIOTR TURBAK T. J.

Posłaniec Serca Jezusowego, rocznik 78, Nr. 6, czerwiec 1949, str. 166-169.